Premiera na Małej Scenie 30 października 2007
Pożegnanie z tytułem miało miejsce w ramach Lata w Synagodze pod Białym Bocianem 19 sierpnia 2012

PŁYTA Z PIOSENKAMI ZE SPEKTAKLU DOSTĘPNA W KASIE TEATRU MUZYCZNEGO CAPITOL ORAZ NA WWW.LUNA.PL

  • Muzyka – Kurt Weill
  • Słowa – Bertolt Brecht oraz Ogden Nash i Roger Fernay
  • Scenariusz, reżyseria, aranżacje – Występujący Artyści, czyli:Bogna Woźniak (śpiew, flet poprzeczny), Konrad Imiela (śpiew, gitara, harmonijka ustna, instrumenty perkusyjne), Cezary Studniak (śpiew, instrumenty perkusyjne), Rafał Karasiewicz (fisharmonia, pianino), Adam Skrzypek (kontrabas, akordeon)

{youtube}YcYj4LcYWcU{/youtube}

Spektakl muzyczny złożony po większej części z hipnotycznych songów z „Opery za trzy grosze”. Ale w przedstawieniu usłyszymy nie tylko „Balladę o Mackiem Majchrze” i inne utwory znane z „Opery...”– również przejmujące „Youkali” i słynny „Song o Alabamie”. Mistrzowskie interpretacje legendarnych songów, undergroundowy, duszny klimat teatralno-muzyczny.

W muzyce Weilla najbardziej interesujący dziś – także dla muzyków rockowych - jest jej klimat surowości, osiągnięty jednak bardzo wyrafinowanymi środkami artystycznymi. Do tego niezwykły ładunek prawdy. Bo ta muzyczna finezja i skomplikowana harmonika w połączeniu z „chropowatą” frazą, z przejmującym tekstem dają samą esencję prawdy. W tych utworach nie ma śladu fałszu .

Poza tym warto przypomnieć, że to właśnie Bertolt Brecht i Kurt Weill stworzyli najmocniej zauważalny i rozpoznawalny styl dramatyczny w teatrze muzycznym. Muzyczny teatr na świecie nie miał nigdy wcześniej, przed nimi, tak sugestywnej i klarownej propozycji dramatycznej. A Capitol - teatr muzyczny, który nie stroni od wyrazistego repertuaru, chętnie się do tej tradycji teatralnej odwołuje.

Spektakl trwa ok. 75 minut bez przerwy


 

Fragmenty recenzji

Piosenki Weilla mroczne i wciągające
Iwona Szajner, Kultura Online, 3 listopada 2007
Każda z piosenek stanowiła swoisty minispektakl, z własną dramaturgią i mistrzowsko dawkowanymi emocjami. A do tego prawdziwa mnogość instrumentów na scenie – pianino, fisharmonia, kontrabas, akordeon, gitara, flet i jeszcze kilka innych, wyjmowanych na przykład z przepastnych kieszeni ubrania Studniaka. [...]
Moim odkryciem tego wieczoru była Bogna Woźniak, nie tylko śpiewająca, ale też grająca na flecie. Imiela i Studniak rzucili mnie na kolana już jakiś czas temu, gdy zobaczyłam ich możliwości wokalno-instrumentalne w Formacji Chłopięcej Legitymacje. [...]
Zalotna, nieszczęśliwa, seksowna, zakochana, wulgarna, pełna ekspresji, ale też melancholijna i smutna - wszystkie te oblicza zdążyła pokazać w trakcie zaledwie jednego spektaklu, granego wspólnie z innymi, wyrazistymi aktorami. Brawo!
Urzekło mnie też fantastyczne wykorzystanie w spektaklu przestrzeni - niewielkiej bądź co bądź. Na kilkumetrowej scenie po środku sali ustawiono skrzynię, bębny, pianino, stołek i wiadro z wodą (do którego artyści po każdym utworze wrzucali z pluskiem monety). Ta surowość scenografii, wzmocniona punktowym oświetleniem zbudowały niesamowity nastrój. Ciarki mnie przeszły, gdy siedząc na ciemnej i ciasnej widowni nagle usłyszałam głośny dźwięk fletu wydobywający się jakby z jakiejś ogromnej groty. To Bogna Woźniak swoją solówkę wykonała stojąc na klatce schodowej przylegającej do sali. Prosty zabieg, a jaki efekt akustyczny!
Cała recenzja w kulturaonline.pl


plakat_oimwpkw

 

projekt: Katarzyna Durko

Informacja dotycząca polityki plików cookies: Informujemy, iż w naszych serwisach internetowych korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Dalsze korzystanie z naszych serwisów, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje politykę stosowania plików cookies, opisaną w Polityce prywatności.