Informacja dotycząca polityki plików cookies: Informujemy, iż w naszych serwisach internetowych korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Dalsze korzystanie z naszych serwisów, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje politykę stosowania plików cookies, opisaną w Polityce prywatności.

Premiera na Małej Scenie 30 października 2007
Pożegnanie z tytułem miało miejsce w ramach Lata w Synagodze pod Białym Bocianem 19 sierpnia 2012

PŁYTA Z PIOSENKAMI ZE SPEKTAKLU DOSTĘPNA W KASIE TEATRU MUZYCZNEGO CAPITOL ORAZ NA WWW.LUNA.PL

  • Muzyka – Kurt Weill
  • Słowa – Bertolt Brecht oraz Ogden Nash i Roger Fernay
  • Scenariusz, reżyseria, aranżacje – Występujący Artyści, czyli:Bogna Woźniak (śpiew, flet poprzeczny), Konrad Imiela (śpiew, gitara, harmonijka ustna, instrumenty perkusyjne), Cezary Studniak (śpiew, instrumenty perkusyjne), Rafał Karasiewicz (fisharmonia, pianino), Adam Skrzypek (kontrabas, akordeon)

Spektakl muzyczny złożony po większej części z hipnotycznych songów z „Opery za trzy grosze”. Ale w przedstawieniu usłyszymy nie tylko „Balladę o Mackiem Majchrze” i inne utwory znane z „Opery...”– również przejmujące „Youkali” i słynny „Song o Alabamie”. Mistrzowskie interpretacje legendarnych songów, undergroundowy, duszny klimat teatralno-muzyczny.

W muzyce Weilla najbardziej interesujący dziś – także dla muzyków rockowych - jest jej klimat surowości, osiągnięty jednak bardzo wyrafinowanymi środkami artystycznymi. Do tego niezwykły ładunek prawdy. Bo ta muzyczna finezja i skomplikowana harmonika w połączeniu z „chropowatą” frazą, z przejmującym tekstem dają samą esencję prawdy. W tych utworach nie ma śladu fałszu .

Poza tym warto przypomnieć, że to właśnie Bertolt Brecht i Kurt Weill stworzyli najmocniej zauważalny i rozpoznawalny styl dramatyczny w teatrze muzycznym. Muzyczny teatr na świecie nie miał nigdy wcześniej, przed nimi, tak sugestywnej i klarownej propozycji dramatycznej. A Capitol - teatr muzyczny, który nie stroni od wyrazistego repertuaru, chętnie się do tej tradycji teatralnej odwołuje.

Spektakl trwa ok. 75 minut bez przerwy


 

Fragmenty recenzji

Piosenki Weilla mroczne i wciągające
Iwona Szajner, Kultura Online, 3 listopada 2007
Każda z piosenek stanowiła swoisty minispektakl, z własną dramaturgią i mistrzowsko dawkowanymi emocjami. A do tego prawdziwa mnogość instrumentów na scenie – pianino, fisharmonia, kontrabas, akordeon, gitara, flet i jeszcze kilka innych, wyjmowanych na przykład z przepastnych kieszeni ubrania Studniaka. [...]
Moim odkryciem tego wieczoru była Bogna Woźniak, nie tylko śpiewająca, ale też grająca na flecie. Imiela i Studniak rzucili mnie na kolana już jakiś czas temu, gdy zobaczyłam ich możliwości wokalno-instrumentalne w Formacji Chłopięcej Legitymacje. [...]
Zalotna, nieszczęśliwa, seksowna, zakochana, wulgarna, pełna ekspresji, ale też melancholijna i smutna - wszystkie te oblicza zdążyła pokazać w trakcie zaledwie jednego spektaklu, granego wspólnie z innymi, wyrazistymi aktorami. Brawo!
Urzekło mnie też fantastyczne wykorzystanie w spektaklu przestrzeni - niewielkiej bądź co bądź. Na kilkumetrowej scenie po środku sali ustawiono skrzynię, bębny, pianino, stołek i wiadro z wodą (do którego artyści po każdym utworze wrzucali z pluskiem monety). Ta surowość scenografii, wzmocniona punktowym oświetleniem zbudowały niesamowity nastrój. Ciarki mnie przeszły, gdy siedząc na ciemnej i ciasnej widowni nagle usłyszałam głośny dźwięk fletu wydobywający się jakby z jakiejś ogromnej groty. To Bogna Woźniak swoją solówkę wykonała stojąc na klatce schodowej przylegającej do sali. Prosty zabieg, a jaki efekt akustyczny!
Cała recenzja w kulturaonline.pl


plakat_oimwpkw

 

projekt: Katarzyna Durko